ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಊರು

ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಡಾಕ್ಟರುಗಳ ವಿಷಯ, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಕೊಂಡ ಒಳಗೆ ಆಗುವಂಥದ್ದು ಅಂತ ನಾವು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿರ್ತೀವಿ. ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಬದುಕಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟ ಮಾಡೋ ತುಂಬಾ ವಿಷಯ ಆಗೋದು ಇಲ್ಲೇ, ನಮ್ಮದೇ ಬೀದೀಲಿ. ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರು ಬಂದಾಗ ದನಿ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯೋದು. ಒಂದು ಮನೆಯವರನ್ನೇ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡೋದು. ಆ ಮನೆಗೆ ಮಗನ್ನ ಮದ್ವೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬಾರದು ಅಂತ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡೋದು. ಇದ್ಯಾವುದೂ ಔಷಧಿ ಅಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ನಾವೇ.

ಇದನ್ನ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿರೋ ಸಂಶೋಧನೆ ಹೇಳೋದೇನಂದ್ರೆ, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು, ಗೆಳೆಯರು, ಇಡೀ ಊರು ದಿನಾಲೂ ಮಾಡುವ ತೀರ್ಪು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೊತ್ತಿರೋ ಕಾಯಿಲೆ ಎಷ್ಟು ನೋಯಿಸತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ನೋಯಿಸಬಹುದು. ಬೀದೀಲಿ ಇರೋ ಕಳಂಕ, ಒಂದು ಕ್ಲಿನಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಷ್ಟೇ ಖಚಿತವಾಗಿ ಒಂದು ಬದುಕನ್ನ ರೂಪಿಸತ್ತೆ.

ಈ ಪುಟ್ಟ ಕೈಪಿಡಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಇಷ್ಟ ಇರೋ, ಆದ್ರೆ ಹೇಗೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಿಗೆ, ಊರಿನ ಅಥವಾ ಧರ್ಮದ ಮುಖಂಡರಿಗೆ. ನೀವು ತಜ್ಞರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿದ್ರೆ ಸಾಕು.

ಆ ಗೋಡೆನೇ ಕಳಂಕ, ಮತ್ತು ಅದು ನಿಜವಾದ ಹಾನಿ ಮಾಡತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕೆಡವಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಬಹುದು, ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸದಿಂದಲ್ಲ, ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸದಿಂದ: ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಜಾಸ್ತಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಹಲೋ, ಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಚಹಾ ಲೋಟ, ಎಲ್ಲರೂ ಸುಮ್ಮನಾಗಿರೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಹೆಸರು.

ನಮ್ಮ ಹೆದರಿಕೆ ಬಹಳ ಪಾಲು ಎಂದೂ ಸರಿ ಇರದಿದ್ದ ಹಳೇ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಬರತ್ತೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ದುರ್ಬಲ ಇರೋದ್ರ ಗುರುತು ಅಂತ. ಇದು ಯಾವುದೋ ಪಾಪದಿಂದ, ಇಲ್ಲಾ ಆ ಮನೆಯವರ ತಪ್ಪಿಂದ ಬರತ್ತೆ ಅಂತ. ಅಂಥ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ, ಮದ್ವೆ ಆಗಕ್ಕಾಗಲ್ಲ, ನಂಬಕ್ಕಾಗಲ್ಲ, ದೂರ ಇಡೋದೇ ಒಳ್ಳೇದು ಅಂತ. ಈ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ, ಆದ್ರೆ ಅವು ತಪ್ಪು.

ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಅನ್ನೋದು ಬೇರೆ ಹಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಥರಾನೇ ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆ, ಅದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಾರೆ, ಅನ್ಸ್ಕೊಳ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲಾ ಸಂಭಾಳಿಸ್ಕೊಳ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದ್ರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರತ್ತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣಗಳಿವೆ, ನಿಜವಾದ ಸಹಾಯನೂ ಇದೆ. ಇದ್ರ ಜೊತೆ ಬದುಕ್ತಿರೋ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈಗಲೂ ಒಬ್ಬ ಪೂರ್ಣ ಮನುಷ್ಯ: ಒಬ್ಬ ಮಗಳು, ಒಬ್ಬ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ, ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ, ಅದೇ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅದೇ ಬಿಲ್‌ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡೋ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಕಾಯಿಲೆ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಅಷ್ಟೇ, ಅದೇ ಇಡೀ ಬದುಕಲ್ಲ.

ಒಂದು ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಹೆಸರು ಕೊಡೋದು ಡಾಕ್ಟರ ಕೆಲಸ, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರದ್ದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಈ ಕೈಪಿಡಿ ಯಾರಿಗೂ ಒಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಅಂಟಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ವಿಷಯ ಇನ್ನೂ ಸರಳ. ಹಳೇ ಹೆದರಿಕೆಗಳ ಬದ್ಲು ಸರಳ ಸತ್ಯ ಇಟ್ಕೊಂಡಾಗ, ನಮ್ಮ ಎದ್ರುಗಡೆ ಇರೋ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೂರ ಇಡಬೇಕಾದ ಸಮಸ್ಯೆ ಥರಾ ಕಾಣೋದು ನಿಂತು, ನಾವು ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲಬಹುದಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಥರಾ ಕಾಣಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗ್ತಾರೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ, ಮತ್ತು ಆಶಾದಾಯಕ ಭಾಗ ಇದೆ. ಗುಣ ಆಗೋದು ನಿಜ. ಜನರನ್ನ ಹಲವು ವರ್ಷ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನೋಡಿದ ಬಹಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ, ಗಂಭೀರ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಇದ್ದವರಲ್ಲೂ ಗಣನೀಯ ಪಾಲು ಜನ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಷ್ಟು, ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯೋಷ್ಟು, ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕನ್ನ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಕೊಳ್ಳೋಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುಣ ಆದ್ರು. ಊರಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರನ್ನೋ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡೋದಲ್ಲ, ಅವರು ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡೋದು.

ಮತ್ತೆ, ನಮ್ಮ ಹೆದರಿಕೆನ ಬೇರೆ ಯಾವುದಕ್ಕಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಬದ್ಲಿಸೋ ಒಂದು ಸರಳ ವಿಷಯ ಇದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಜೊತೆ ಬದುಕಿದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಖಾಮುಖಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಒಂದು ಕೇಸ್ ಅಂತ ಅಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಂತ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರ ಹೆದರಿಕೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಕಡಿಮೆ ಆಗತ್ತೆ. ಈ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಪರ್ಕ, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಭಾಷಣ ಇಲ್ಲಾ ಕರಪತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡತ್ತೆ. ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯ, ನೂರು ಒಳ್ಳೇ ವಾದಗಳಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನ ಬದ್ಲಿಸತ್ತೆ.

ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಕಾಯಿಲೆ ದಾಟಿ ಬಂದವರ ಕಥೆಗಳು ಇಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ, ಮತ್ತು ಸ್ವಾಗತ ಅನ್ನೋದು ದಾನ ಅಲ್ಲ, ದುರಸ್ತಿ. ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕರೆದ ಪ್ರತಿ ಸಲ, ದಿನದ ಚಹಾ, ಜೊತೆ ಆಚರಿಸೋ ಹಬ್ಬ, ಅಂಗಡಿ ಹತ್ರದ ಸಣ್ಣ ಮಾತು, ಎರಡು ವಿಷಯ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿ ಆಗತ್ತೆ: ಅವರ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳೋ ಭಾವನೆ, ಮತ್ತು ಬೀದಿಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಹೆದರಿಕೆ.

ಒಳ್ಳೇ ಸುದ್ದಿ ಏನಂದ್ರೆ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಪರಿಣತಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾಗಿರೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೌಜನ್ಯ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೊಟ್ರೆ ಸಾಕು. ಒಂದು ನೆರೆಹೊರೆಯನ್ನ ವಾಸಿ ಮಾಡೋ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಷಯ ಚಿಕ್ಕದ್ದೇ: ಯಾರನ್ನೋ ಕರೆಯೋ ಪಟ್ಟೀಲಿ ಉಳಿಸೋದು, ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಹಲೋ ಹೇಳೋದು, ಒಂದು ಗಾಸಿಪ್‌ನ ಮುಂದೆ ಹೋಗಕ್ಕೆ ಬಿಡದೆ ನಿಮ್ ಕೈಲೇ ಸಾಯಕ್ಕೆ ಬಿಡೋದು.

ಇದು ಒಳ್ಳೇತನ ಮೀರಿ ಮುಖ್ಯ ಆಗೋಕೆ ಒಂದು ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ ಇದೆ. ತೀರ್ಪಿಗೆ ಒಳಗಾಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಹೆದರಿಕೆ, ಜನ ಮೊದ್ಲಿಗೆ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯದೇ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋ ಬದ್ಲು ಅವರನ್ನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸೋ ಒಂದು ಬೀದಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬರು ಬೇಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗೋದನ್ನ ಸುಲಭ ಮಾಡತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ವೀಕಾರವೇ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಿಗೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದು.

ಇದ್ಯಾವುದೂ ನೀವು ಒಬ್ಬ ಕೌನ್ಸೆಲರ್ ಆಗಿ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದ್ರೂ ತಾವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ಕೊಂಡ್ರೆ, ನಿಮಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಲಹೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೀವು ಕೇಳಿಸ್ಕೊಳ್ತೀರಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇರ್ತೀರಿ, ವಿಷಯ ಗಂಭೀರ ಅನ್ಸಿದ್ರೆ, ಮೆತ್ತಗೆ ಸಹಾಯದ ಕಡೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸ್ತೀರಿ: ಒಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರ್, ನಂಬಿಕೆಯ ಒಂದು ಕ್ಲಿನಿಕ್, ಇಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಹಾಯವಾಣಿ. ಒಂದು ಸ್ಥಿರ ಇರುವಿಕೆ ಆಗಿರೋದೇ ಸಾಕು. ಉಳಿದದ್ದು ಪರಿಣಿತರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.

ನಮ್ಮ ಬಹಳಷ್ಟು ಊರುಗಳಲ್ಲಿ, ಪೂಜಾರಿ, ಇಮಾಮ್, ಪಾದ್ರಿ, ಹಿರಿಯರು, ಸಂಘದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು, ಯಾವ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಲ್ಲಾ ಕರಪತ್ರ ಸಮ ಮಾಡಕ್ಕಾಗದ ನಂಬಿಕೆಯ ಭಾರ ಹೊತ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಮುಖಂಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾರೋ ಅದು ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ, ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರತ್ತೆ. ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅವಕಾಶ.

ಧರ್ಮದ ಮತ್ತು ಊರಿನ ಮುಖಂಡರು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಜೊತೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ದೂಷಿಸೋ ಬದ್ಲು ಬೆಂಬಲ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಕಡೆ ಮೆತ್ತಗೊಂದು ತಳ್ಳುವಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅದು ಕಳಂಕ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಕ್ಕೆ, ಅರಿವು ಹರಡಕ್ಕೆ, ಜನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಹಾಯ ಸಿಗೋ ಹಾಗೆ ಜೋಡಿಸಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗತ್ತೆ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರೋ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಮುಖಂಡ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ವಿಷಯ, ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಆಯ್ತು ಅನ್ನೋ ವಿವರಣೆ ಅಲ್ಲ, ನೀವು ಈಗಲೂ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹರು, ಈಗಲೂ ಬೆಲೆಯುಳ್ಳವರು, ಒಂಟಿ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಸ್ಥಿರ ಸಂದೇಶ.

ಒಬ್ಬ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸಂಗಾತಿ ಆಗಕ್ಕೆ ಮುಖಂಡನಿಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರೋದು, ಇಡೀ ಊರು ತೋರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಅವರು ಬಯಸೋ ಸ್ವಾಗತವನ್ನ ಎಲ್ಲರ ಎದ್ರುಗಡೆ ತಾವೇ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸೋದು: ಆ ಮನೆಯವರನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸೋದು, ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಯಿಲೆನ ಶಾಪ ಅಂತ ಅಲ್ಲ ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯ ಅಂತ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳೋದು, ಮತ್ತು ಡಾಕ್ಟರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯೋದನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾಡೋದು.

ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹಿಡಿದಿಟ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಇದೇ: ಸ್ವಾಗತ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಬೇಕು. ಸಂಶೋಧನೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ. ಜನರನ್ನ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿಂದ ಬರೋ ಒಳ್ಳೇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನ ಮುಂದುವರೆಸದಿದ್ರೆ ಮಾಸಿಹೋಗತ್ತೆ. ಒಂದು ಊರು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಉಳಿಯೋದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ಇಲ್ಲಾ ಒಂದು ಮನಸ್ಸು ಕಲಕೋ ಭಾಷಣದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರೋದ್ರಿಂದ. ಸ್ವೀಕಾರ ಅನ್ನೋದು ನಾವು ಆಚರಿಸೋ ಒಂದು ದಿನ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಾವು ಕಾಪಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ.

ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡೋ ಕೆಲಸ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ್ದು ಮತ್ತು ನಿರಂತರವಾದದ್ದು. ಅದು ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು, ಆಮೇಲಿನ ತಿಂಗಳೂ ಮತ್ತೆ ಹೇಳೋ ಹಲೋ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷನೂ ಕರೆಯೋ ಪಟ್ಟೀಲಿ ಉಳಿಸೋ ಆ ಮನೆ. ಎದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಸಾಯಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟ ಗಾಸಿಪ್. ಮೊದ್ಲ ಸಲದ ಒಳ್ಳೇತನದ ಉಬ್ಬರ ಆದ ಬಹಳ ಕಾಲ ಆದ್ಮೇಲೂ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಂತಾನೇ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಸ್ಥಿರ, ಸಾಮಾನ್ಯ ತೀರ್ಮಾನ.